Η αργία της Κυριακής (δεύτερο μέρος)

(πρώτο μέρος)

 

Η δυναμική διεκδίκηση ενός εργασιακού δικαιώματος

     Ο νόμος για την καθιέρωση της Κυριακής ως αργίας για τους εργάτες και τους εμποροϋπάλληλους ψηφίστηκε την 3η Μαρτίου 1910. Όμως αντιδρούσαν στην εφαρμογή του πολλοί εργοδότες. Γι’ αυτό το υπουργείο των Εσωτερικών ζήτησε από τα κατά τόπους Δημοτικά Συμβούλια να αποστείλουν υπομνήματα, με τα οποία θα το πληροφορούσαν αν συμφωνούσαν με την εφαρμογή του νόμου στην περιφέρειά τους. Αυτό έγινε και στη Δημοτική αρχή της Λάρισας.

Οι κάτοικοι είχαν πληροφορηθεί ότι ο Δήμαρχος και η πλειοψηφία των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου είχαν ταχθεί υπέρ της κατάργησης της αργίας της Κυριακής στην πόλη τους. Γι’ αυτό το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου του 1910 συγκεντρώθηκαν στο Εργατικό Κέντρο της πόλεως πολλοί έμποροι, καταστηματάρχες, εργάτες και υπάλληλοι, για να συσκεφτούν για το ζήτημα αυτό. Αφού έκανε μια σύντομη εισήγηση επί του θέματος ο νομικός σύμβουλος του Κέντρου Ιωάννης Ασπιώτης, στη συνέχεια πάνω από 500 άτομα με συνθήματα υπέρ της αργίας της Κυριακής κατευθύνθηκαν στο Δημαρχείο, όπου συνεδρίαζε το Δημοτικό Συμβούλιο. Οι συγκεντρωθέντες όρισαν μια επιτροπή, για να μεταβεί στην αίθουσα συνεδριάσεων και να γνωστοποιήσει στους Δημοτικούς άρχοντες το αίτημα των εργαζομένων. Τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου πληροφόρησαν την επιτροπή ότι ήδη είχαν ψηφίσει την κατάργηση της αργίας με ψήφους 9 έναντι 7. (Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου είχε απόσχει από την ψηφοφορία και ένας σύμβουλος είχε αποχωρήσει.)

Όταν η επιτροπή ανακοίνωσε στους διαδηλωτές την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αυτοί με αποδοκιμασίες και διαμαρτυρίες εισέβαλαν στο Δημαρχείο, παρά τις προσπάθειες των δημοτικών υπαλλήλων να τους εμποδίσουν. Συγκεντρώθηκαν, λοιπόν, μπροστά στην αίθουσα συνεδριάσεων και απαίτησαν από το Δήμαρχο Αστεριάδη και από τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Φίλιο να τους ενημερώσουν για τη ληφθείσα απόφαση. Επειδή αυτοί καθυστερούσαν, οι εξοργισμένοι διαδηλωτές ξέσπασαν σε φωνές. Τότε βγήκαν από την αίθουσα ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και ο δημοτικός σύμβουλος Παπασταθόπουλος και επανέλαβαν την απόφαση που είχε ληφθεί για κατάργηση της αργίας της Κυριακής. Μπροστά στην έκρυθμη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και για να αποτραπούν άλλα επεισόδια, επενέβη η αστυνομική δύναμη, η οποία στο μεταξύ είχε φθάσει. Οι αστυνομικοί προσπάθησαν να εκκενώσουν το κτίριο του Δημαρχείου από τους διαδηλωτές, αλλά αυτοί αρνούνταν να αποχωρήσουν και ζητούσαν να συσκεφθεί και πάλι το Δημοτικό Συμβούλιο και να λάβει απόφαση για τη διατήρηση της αργίας της Κυριακής. Τότε βγήκε από την αίθουσα συνεδριάσεων ο Δήμαρχος Αστεριάδης υπό τις διαμαρτυρίες των παρευρισκομένων και αναχώρησε συνοδευόμενος από κουστωδία χωροφυλάκων, αφού προηγουμένως προσπάθησε να χτυπήσει ορισμένους διαδηλωτές.

Οι διαδηλωτές, βλέποντας ότι στην πλειονότητά τους οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν είχαν πρόθεση να ανακαλέσουν την απόφασή τους, μετέβησαν στο σπίτι του Νομάρχη, τον οποίο επισκέφτηκε μια επιτροπή και τον παρακάλεσε να μεριμνήσει για να διατηρηθεί η αργία της Κυριακής. Ο Νομάρχης Αργυρόπουλος βεβαίωσε την επιτροπή ότι θα εξέταζε το ζήτημα και ότι θα μεσολαβούσε στο υπουργείο Εσωτερικών για την υλοποίηση του αιτήματος των Λαρισαίων εργατών και εμποροϋπαλλήλων. Ακολούθως οι διαδηλωτές πήγαν στο τηλεγραφείο της πόλης, όπου συνέταξαν τηλεγράφημα προς τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Βουλής:

Πρόεδρον Κυβερνήσεως, Πρόεδρον Βουλής

Αθήνας

«Δημοτικόν Συμβούλιον, υπείκον ιδιοτελή συμφέροντα ολίγων δημοτικών συμβούλων, όντων παντοπωλών, νομιζόντων ότι διά Κυριακής αργίας παραβλάπτονται συμφέροντα αυτών, προέβη εις κατάργησιν εν τη πόλει μας Κυριακής αργίας, παρά την θέλησιν ολοκλήρου του πληθυσμού της πόλεως. Παρακαλούμεν να μην εγκριθή ψήφισμα Δημοτικού Συμβουλίου, καταθλίβον καιρίως εργαζόμενον και εκμεταλλευόμενον υπό τινων επιτηδείων λαόν. Αναμένει η πόλις της Λαρίσης παρά φιλελευθέρας Κυβερνήσεως αναγνώρισιν στοιχειωδών ανθρωπιστικών δικαιωμάτων του λαού διατελούντος εν δικαία αγανακτήσει και επικινδύνω εξεγέρσει». (Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 10ης Οκτωβρίου 1910, ανταπόκριση από τη Λάρισα)

     Η αντίδραση των εργαζομένων της Λάρισας δεν εκτονώθηκε με την προαναφερθείσα κινητοποίηση. Είχε και συνέχεια. Στον τύπο δημοσιεύτηκε η ακόλουθη ανακοίνωση: «Την προσεχή Κυριακήν 10 Οκτωβρίου 1910 διοργανούται πολυπληθέστατον και επιβλητικόν συλλαλητήριον υπό των εργατικών και επαγγελματικών τάξεων προς διατήρησιν της Κυριακής αργίας. Προς τούτο συνέρχονται εις σύσκεψιν τα διοικητικά συμβούλια 10 σωματείων και συντεχνιών».

Η δυναμική αντίδραση των Λαρισαίων εργατών και εμποροϋπαλλήλων το 1910 αναπόφευκτα μας οδηγεί σε σύγκριση με τη στάση των σύγχρονων εργαζομένων. Παρά το γεγονός ότι καταργούνται τα εργασιακά τους δικαιώματα το ένα μετά το άλλο και έχουν φτάσει πια στον «εργασιακό Μεσαίωνα», αντιδρούν μεμψιμοιρώντας για την κατάστασή τους. «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουν ίσως κάποιο θάμα». Βέβαια, υπάρχουν ορισμένα βασικά αίτια για την απραξία τους αυτή:

  1. Η πλήρης απαξίωση των κομματικοποιημένων κατά τις τελευταίες δεκαετίες συνδικαλιστικών ηγεσιών, τις οποίες δεν τις εμπιστεύονται οι εργαζόμενοι.
  2. Η διάσπαση του εργατικού κινήματος.
  3. Ο ατομικισμός και ο ωχαδερφισμός της πλειονότητας των σύγχρονων Ελλήνων που περιμένουν από τους άλλους να αγωνιστούν και γι΄ αυτούς και
  4. Η κατασυκοφάντηση των εργατικών κινητοποιήσεων από μερίδα των Μ.Μ.Ε.

 

Larisa             

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s