Επιστροφή στα “μεγαλεία” της φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης του Γ. Θεοτόκη

     «Χθες την 6η μ. μ. συνήλθαν τα μέλη του Αθηναϊκού Συλλόγου και της συνελεύσεως των ιδιοκτητών οικιών και συζήτησαν επί του νομοσχεδίου για το φόρο οικοδομών, το οποίο κατατέθηκε ήδη στη Βουλή. Εν τέλει συντάχθηκε υπόμνημα προς το Κοινοβούλιο με την παράκληση να μην ψηφίσει το νομοσχέδιο. Το υπόμνημα τούτο, που χθες το βράδυ επιδόθηκε υπό επιτροπής στον Πρόεδρο της Βουλής, έχει ως ακολούθως:

«Ο Αθηναϊκός Σύλλογος συσκεφθείς μετά της συνελεύσεως ιδιοκτητών οικοδομών επί του νομοσχεδίου που προβλέπει την καθιέρωση φόρου οικοδομών παρακαλεί τους βουλευτές να μην το ψηφίσουν, γιατί, αν γίνει νόμος του κράτους, θα έχει κατά την εφαρμογή του δυσάρεστες συνέπειες για τους ιδιοκτήτες οικοδομών.

Από ετών ο ελληνικός λαός, εκτιμώντας τις ατυχείς περιστάσεις της πατρίδας του, με πνεύμα πατριωτισμού υποβλήθηκε σε θυσίες που του ζητήθηκαν. Ήδη όμως, επειδή οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει δεν του επιτρέπουν να εκπληρώσει τις πολλαπλές οικονομικές υποχρεώσεις του, αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει από τους πολιτικούς του ηγέτες μικρή ανακούφιση με την ελάττωση των επαχθών φόρων. Και αντί γι’ αυτό η Κυβέρνηση υπέβαλε νομοσχέδιο, το οποίο είναι καταπιεστικό για τους φορολογούμενους και αντισυνταγματικό. Με το νομοσχέδιο αυτό:

  1. Επιδιώκεται η αύξηση του φόρου των οικοδομών, παρά την οικονομική δυσπραγία των φορολογουμένων,
  2. Δεσμεύεται η ελευθερία των ιδιοκτητών ως προς τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας τους, την οποία απέκτησαν με μόχθους και στερήσεις ολόκληρων ετών,
  3. Το νομοσχέδιο παραγνωρίζει την απόλυτη αδυναμία του ελληνικού λαού να πληρώσει εμπρόθεσμα τους επαχθείς φόρους και ορίζει φοβερές ποινές, πρόστιμα επί προστίμων και πρόσθετους φόρους σε όσους καταβάλουν εκπρόθεσμα το φόρο οικοδομών,
  4. Κηρύσσει αμείλικτο πόλεμο κατά του δυστυχισμένου φορολογούμενου, έτσι ώστε αυτός θα προτιμήσει να είναι ακτήμων και πένης παρά ιδιοκτήτης, ασπλάχνως  και ανίσως φορολογούμενος από την Πολιτεία.

Το νομοσχέδιο, του οποίου την ψήφιση επιζητεί η Κυβέρνηση, μας αναγκάζει να εκβάλομε κραυγή πόνου και να ικετεύσομε τη Βουλή των Ελλήνων να συστήσει μέσω της ψήφου της στην Κυβέρνηση ότι αδυνατούμε πλέον εμείς οι φορολογούμενοι να βαστάξομε και νέα βάρη και ότι τελικά θα καμφθούμε από την επαχθή φορολογία».

Το υπόμνημα αυτό δεν υποβλήθηκε στη Βουλή από το Δ.Σ. της Ένωσης Ιδιοκτητών Ακινήτων το 2011 ή το 2012, όταν καθιερώθηκε το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. (έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτημένων δομημένων επιφανειών, το γνωστό «χαράτσι» της Δ.Ε.Η.) ή όταν γίνονταν συζητήσεις για την επιβολή του ενιαίου φόρου ακινήτων. Το υπόμνημα επιδόθηκε στο προεδρείο της Βουλής την 5η Φεβρουαρίου 1900, τότε που η κυβέρνηση είχε εισαγάγει προς ψήφιση στο Κοινοβούλιο το νομοσχέδιο  «περί φόρου οικοδομών» (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 6ης Φεβρουαρίου 1900).

Παρά την απόγνωση που εξέφραζαν οι ιδιοκτήτες ακινήτων το νομοσχέδιο τελικά ψηφίστηκε. Η διαδικασία είσπραξης του φόρου ήταν η ακόλουθη: οι κατά τόπους Οικονομικοί έφοροι βεβαίωναν τον αναλογούντα σε κάθε ιδιοκτήτη φόρο οικοδομής και έστελναν τους φορολογικούς καταλόγους στη Δημοτική Αρχή, για να έχουν τη δυνατότητα οι εγγεγραμμένοι σ’ αυτούς ιδιοκτήτες να υποβάλουν ένσταση, εάν έκριναν ότι ο επιβληθείς φόρος ήταν μεγαλύτερος από αυτόν που εκτιμούσαν ότι έπρεπε να πληρώσουν με κριτήριο την αξία του οικοπέδου και του κτίσματος. Επιτρεπόταν όμως και η ένσταση τρίτου για την αύξηση της προσόδου οικοδομής, αν αυτή δεν είχε εκτιμηθεί σωστά από την αρμόδια υπηρεσία. (Η ρουφιανιά σ’ όλο της το μεγαλείο!) (Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 5ης Απριλίου 1900).

Το 1903 επήλθαν τροποποιήσεις στο νόμο. Την 28η Μαρτίου ψηφίστηκε ο νόμος ΒΩΞΗ΄, ο οποίος καθόριζε ότι οι οφειλέτες φόρου οικοδομών θα τον πλήρωναν σε δύο ισόποσες δόσεις (τον Ιούνιο και το Δεκέμβριο)στο αρμόδιο υποταμείο. Αν αδυνατούσαν να πληρώσουν εμπρόθεσμα, τους επιβάλλονταν προσαυξήσεις και ενδεχομένως άλλες κυρώσεις (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 26ης Ιουνίου 1903).

Οι αντιδράσεις του κόσμου για τη φορολογική «ληστεία» που υφίστατο ήταν έντονες και διαρκείς. Γι’ αυτό η κυβέρνηση αναγκάστηκε το 1904 να φέρει στη Βουλή νέο νομοσχέδιο «περί φόρου οικοδομών». Οι βασικότερες διατάξεις του ήταν οι ακόλουθες:

  1. Καθιερώθηκε το σύστημα των δηλώσεων από μέρους των ιδιοκτητών για τον προσδιορισμό της ετήσιας προσόδου. Συγκεκριμένα δηλώνονταν το εμβαδόν του οικοδομήματος, η αξία του οικοπέδου και το δαπανηθέν για την ανέγερση του κτιρίου ποσό. Έτσι ο καθορισμός του ετήσιου φόρου γινόταν πλέον βάσει των υποβαλλομένων δηλώσεων.
  2. Οι συντασσόμενοι φορολογικοί κατάλογοι θα ίσχυαν επί μια πενταετία.
  3. Προβλεπόταν η διαδικασία ενστάσεων σε περίπτωση που ο ιδιοκτήτης εκτιμούσε ότι ο φόρος ήταν μεγαλύτερος απ’ ό,τι αυτός υπολόγιζε. Η εκδίκαση των ενστάσεων θα γινόταν από μια επιτροπή συγκείμενη από εκπρόσωπο της Διοικητικής Αρχής, από τον Πρόεδρο των Πρωτοδικών και έναν Πρωτοδίκη ή τον Ειρηνοδίκη, αν στην περιοχή δεν έδρευε Πρωτοδικείο, από έναν Οικονομικό Επιθεωρητή ή άλλο οικονομικό υπάλληλο που οριζόταν με απόφαση του υπουργείου Οικονομικών και από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου.
  4. Οι ιδιοκτήτες διευκολύνονταν στην καταβολή του φόρου οικοδομών. Κατά τον πρώτο χρόνο της πενταετίας τον πλήρωναν σε τρεις ισόποσες δόσεις, ενώ κατά τα επόμενα χρόνια σε τέσσερις (την πρώτη δόση το Μάρτιο, τη δεύτερη τον Ιούνιο, την τρίτη το Σεπτέμβριο και την τέταρτη το Δεκέμβριο εκάστου φορολογικού έτους) (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 20ης Ιανουαρίου 1904).

Τρεις σκέψεις αντί επιλόγου

  1. Κατά το παρελθόν επιβαλλόταν ενιαία φορολογία στα οικοδομήματα. Αντίθετα, με το πλήθος των φόρων που έχουν θεσπίσει οι ελληνικές κυβερνήσεις κατά τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά έχουν μετατρέψει τον ιδιοκτήτη σε ενοικιαστή της περιουσίας του.
  2. Από το 2013 θα επιβληθεί φορολογία και στα αγροτεμάχια. Έτσι θα επανέλθομε στα φορολογικά «μεγαλεία» της κυβέρνησης του Γ. Θεοτόκη (1899 – 1901), τότε που καθορίστηκε ως μέσο αύξησης των κρατικών εσόδων ο «στρεμματικός φόρος» (3 δραχμές κατά στρέμμα καλλιεργήσιμης γης), ο οποίος οδήγησε στην πλήρη εξαθλίωση της αγροτιάς (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 17ης Νοεμβρίου 1902). Βέβαια και τότε η χώρα τελούσε υπό διεθνή οικονομική εποπτεία.
  3. Στο Βυζάντιο είχε καθιερωθεί από τον 8ο και είχε επεκταθεί κατά τις αρχές του 9ου αιώνα ο «καπνικός φόρος», που κατέβαλε κάθε νοικοκυριό του οποίου κάπνιζε η εστία, δείγμα του ότι το σπίτι ήταν κατοικούμενο. Σήμερα που με την υπερβολική αύξηση της τιμής του πετρελαίου και του ηλεκτρικού ρεύματος οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ζεσταίνονται με τζάκια και  ξυλόσομπες δεν θα ήταν καθόλου παράδοξο, αν το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης  επανέφερε τον βυζαντινό «καπνικό» φόρο επικαλούμενο την ανάγκη για αύξηση των δημόσιων εσόδων και για την αντιμετώπιση  του προβλήματος της αιθαλομίχλης. Μέσα στα τόσα φορολογικά παράλογα που βιώσαμε κατά τα τελευταία χρόνια ένα τέτοιο μέτρο δεν θα μας παραξένευε.

Φόρος

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s