Μια διαφορετική συνταγή για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση.  Οι κυβερνήσεις, θεωρώντας ως  αντίδοτο για την αντιμετώπισή της  την εφαρμογή πολιτικής σκληρής λιτότητας, μειώνουν συνεχώς τους μισθούς και τις συντάξεις, περιορίζουν δραματικά τις δημόσιες επενδύσεις και επιβάλλουν δυσβάστακτους φόρους. Έτσι όμως εξανεμίζεται η αγοραστική δυνατότητα της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών, γεγονός που ελαχιστοποιεί την κατανάλωση. Αυτή η πραγματικότητα αναπόφευκτα επιφέρει το κλείσιμο επιχειρήσεων και την ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας (κυρίως των νέων).

Οι σύγχρονοι πολιτικοί, για να δικαιολογήσουν την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, συνεπικουρούμενοι και από καλοπληρωμένους δημοσιογράφους, διακηρύσσουν ότι η λιτότητα είναι μονόδρομος. Όμως η ιστορία δείχνει ότι η άποψή τους είναι εσφαλμένη. Το 1959 τη διακυβέρνηση της χώρας την είχε αναλάβει το κόμμα της Εθνικής Ριζοσπαστικής  Ένωσης  (Ε.Ρ.Ε.) με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον μετέπειτα ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας. Η χώρα τότε αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα στο ισοζύγιο πληρωμών, κυρίως γιατί λόγω της διεθνούς ύφεσης είχαν μειωθεί τα κρατικά έσοδα  από το εξαγωγικό εμπόριο. Παράλληλα το ποσοστό των υποαπασχολούμενων και των άνεργων προσέγγιζε το 17% (εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, φύλλο της 30ης Απριλίου 1959). Η κυβέρνηση, ύστερα από σύσκεψη που έγινε την 22α Απριλίου 1959, εξήγγειλε μια σειρά μέτρων, τα οποία απέβλεπαν στην τόνωση της κατανάλωσης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της κυβερνητικής επιτροπής «τα ληφθέντα μέτρα συνίστανται εις  επαύξησιν των πιστώσεων διά «μικρά κοινωφελή έργα», διά μέσο – μακροπροθέσμους χορηγήσεις της Αγροτικής Τραπέζης και διά δάνεια προς δήμους και κοινότητας» (εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, φύλλο της 23ης Απριλίου 1959).

 

ασδφ

 

 

Ακολούθως η κυβερνητική επιτροπή εξειδίκευε τα μέτρα:

  1. Αποφασίστηκε η αναμόρφωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων του 1959 με αύξηση των προβλεπόμενων δαπανών, ώστε να επιταχυνθεί η εκτέλεση μεγάλων έργων. Έτσι διατέθηκαν από τα Δημόσια ταμεία 400 εκατομμύρια δραχμές  περισσότερες από το ποσό που είχε διατεθεί τον προηγούμενο χρόνο.
  2. Αυξήθηκαν οι δαπάνες για μικρά κοινωφελή έργα από 300 σε 450 εκατομμύρια δραχμές. «Τα έργα ταύτα, πλην της παραγωγικής των σημασίας, θα οδηγήσουν εις την αύξησιν της απασχολήσεως και των εισοδημάτων ιδίως εις τας αγροτικάς περιφερείας».
  3. Αυξήθηκαν κατά 150 εκατομμύρια δραχμές τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα  δάνεια που θα χορηγούσε η Αγροτική Τράπεζα. Σύμφωνα με το σκεπτικό των μελών της κυβερνητικής επιτροπής «ενισχύεται ούτω η πραγματοποίησις παραγωγικών επενδύσεων, αλλά και δημιουργείται πρόσθετος ζήτησις καταναλωτικών αγαθών κατά μέγα μέρος εγχωρίου κατασκευής».
  4. Αυξήθηκαν κατά 200 εκατομμύρια τα δάνεια του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων σε Δήμους και Κοινότητες για τοπικής φύσεως παραγωγικές επενδύσεις καθώς και για έργα ύδρευσης και αποχέτευσης. «Και εξ αυτών επίσης των έργων, πέραν της κοινωνικής σημασίας των, θα προκύψει και ηυξημένη απασχόλησις και πρόσθετα εισοδήματα εις μικρότερα ιδίως αστικά κέντρα».
  5. Τέλος, για να αυξηθεί η κατανάλωση, αυξήθηκε το Δώρο του Πάσχα που έπαιρναν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι: « Διά να υπάρξει αυξημένη αγοραστική κίνησις, το Δώρον του Πάσχα θα είναι της τάξεως των 700 εκατομμυρίων δραχμών, ανώτερον του αντιστοίχου του 1958».

Για την ιστορία, στη σύσκεψη αυτή που έγινε υπό την προεδρία του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή συμμετείχαν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Π. Κανελλόπουλος, οι υπουργοί Συντονισμού Α. Πρωτοπαπαδάκης, Οικονομικών Κ. Παπακωνσταντίνου, Δημοσίων Έργων Σ. Γκίκας, Γεωργίας Κ. Αδαμόπουλος, Βιομηχανίας Ν. Μάρτης, Εμπορίου Λ. Δερτιλής, ο Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Δ. Χέλμης , ο Υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Δ. Γαλάνης και αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες.

Τα μέτρα που πήραν οι τότε κυβερνώντες την Ελλάδα, για να αντιμετωπίσουν την ύφεση, δεν ήταν δικής τους έμπνευσης. Παρόμοια είχαν εφαρμοστεί με επιτυχία στις Η.Π.Α. ήδη από το 1932 (πολιτική του New Deal) από το Φραγκλίνο Ρούζβελτ, ο οποίος – επηρεασμένος από τις απόψεις του Άγγλου οικονομολόγου John Maynard Keynes – πίστευε ότι η έξοδος από την οικονομική κρίση και η συνακόλουθη ανάπτυξη επιτυγχάνονται μόνο με την αύξηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων.

Σήμερα εφαρμόζεται στη χώρα μας κάποια αναπτυξιακή πολιτική;  Η απάντηση στο ρητορικό ερώτημα είναι προφανής. Όλοι καταλαβαίνουν ότι τα μέτρα που παίρνονται οδηγούν σε βαθύτερη ύφεση:

  1. Τα κονδύλια για δημόσιες επενδύσεις συνεχώς μειώνονται.
  2. Τα τραπεζικά δάνεια προ πολλού έχουν σταματήσει να δίνονται κι έτσι λόγω έλλειψης ρευστότητας κλείνουν καθημερινά επιχειρήσεις.
  3. Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται, ενώ τα Δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα έχουν καταργηθεί.
  4. Η χρηματοδότηση των Δήμων και των Κοινοτήτων διαρκώς ελαχιστοποιείται.
  5. Δεν εφαρμόζεται κανένα ουσιαστικό πρόγραμμα για τη μείωση της ανεργίας.

Συνεπώς οι σύγχρονες μνημονιακές κυβερνήσεις εφαρμόζουν την ακριβώς αντίθετη πολιτική από αυτήν που εφάρμοζε η ελληνική κυβέρνηση το 1959. Η αιτία είναι ότι τότε η Ελλάδα, παρά τα  προβλήματά της, ήταν ανεξάρτητη κι έτσι την οικονομική πολιτική την καθόριζαν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του ελληνικού λαού, ενώ σήμερα την επιβάλλουν οι δανειστές της χώρας, αποσκοπώντας στη μεγιστοποίηση των κερδών τους και αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει στην ελληνική κοινωνία η συνεχιζόμενη ύφεση.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s