Οι θυσίες ή η θυσία του ελληνικού λαού;

Κατά την επανάσταση του 1821 ένα μέρος από τις δαπάνες για την πολεμική προσπάθεια του έθνους καλύφθηκε από εκούσιες εισφορές, ιδιαίτερα στην αρχή αλλά και αργότερα σε κρίσιμες στιγμές. Δεν έλειψαν και οι έρανοι σε δύσκολες ώρες, όπως ύστερα από την πτώση του Μεσολογγίου. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό του Ιουνίου του 1826 στο Ναύπλιο. Ο δάσκαλος Γ. Γεννάδιος μίλησε στην πλατεία του Πλατάνου με λόγια συγκινητικά για τις ανάγκες του Αγώνα και πρόσφερε πρώτος τις μικρές του οικονομίες. Τότε προσήλθε και πρόσφερε τον «οβολό» της επευφημούμενη από το πλήθος μια γνωστή ζητιάνα από τις Κυδωνιές, η παροιμιακή Ψωροκώσταινα. Χάρη λοιπόν στις οικονομικές θυσίες επώνυμων[1] και ανώνυμων Ελλήνων κατέστη δυνατή η επιτυχής έκβαση της Επανάστασης και η δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους το 1830.

Η πλατεία Πλατάνου ( Συντάγματος), σχέδιο σε μολύβι, L. Lange, 1834.

 

Σήμερα η χώρα βρίσκεται και πάλι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Οι  πολιτικοί, για να πείσουν τα λαϊκά στρώματα να δεχτούν αδιαμαρτύρητα τα «χαράτσια» και τις περικοπές μισθών και συντάξεων που τους επιβάλλουν – υποτίθεται για τη σωτηρία της πατρίδας –   διακηρύσσουν συχνά ότι «ο λαός είναι αξιέπαινος για τις θυσίες που κάνει». Στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τη λαϊκή συναίνεση στην αντιλαϊκή πολιτική τους διαστρέφουν τη σημασία των λέξεων. Σύμφωνα με τα λεξικά «θυσία» είναι η θεληματική στέρηση υλικού  ή ηθικού αγαθού, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιος ανώτερος σκοπός. Ποιος όμως εργαζόμενος δέχεται εκούσια την πλήρη κατάργηση των εργασιακών του δικαιωμάτων ή ποιος μισθωτός ή συνταξιούχος δέχεται αδιαμαρτύρητα τις συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων για την κάλυψη των δημόσιων ελλειμμάτων και για τη μείωση του δημόσιου χρέους;

Συνεπώς η αναφορά των πολιτικών «στις θυσίες που κάνει ο  λαός» μοιάζει περισσότερο με ύβρη και κοροϊδία των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία κατά παράβαση του 4ου άρθρου (εδάφιου 5) του Συντάγματος φορτώνονται σχεδόν αποκλειστικά τα δημόσια βάρη. Και κανείς βέβαια πολιτικός δεν έχει το ηθικό έρεισμα να εμπαίζει τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους  εργαζόμενους για μισθούς 400 ευρώ επαινώντας τους για τις «θυσίες που κάνουν». Το σλόγκαν «περί θυσιών του λαού» το οποίο χρησιμοποιούν οι πολιτικοί ηγέτες δείχνει τη βούλησή τους να καθορίζουν αυτοί όχι μόνο τις συνθήκες ζωής αλλά και τα αισθήματα των απόκληρων της κοινωνίας. Έτσι προσπαθούν να δημιουργήσουν ενοχικά σύνδρομα σε όσους  αντιδρούν στην εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, παρουσιάζοντάς την ως αποδεκτή από το κοινωνικό σύνολο για χάρη κάποιου ανώτερου σκοπού. Τέτοιες όμως πολιτικές πρακτικές είναι αντιδημοκρατικές.

Θα ήταν, λοιπόν, ένδειξη ειλικρίνειας και δείγμα ανάληψης των ευθυνών τους, αν οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν τη φράση «θυσίες στις οποίες υποβάλλεται ο λαός». Έτσι θα απέδιδαν την εικόνα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας με τους χιλιάδες άστεγους και αυτόχειρες και τα εκατομμύρια των άνεργων και των ατόμων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Όλοι αυτοί είναι θύματα τόσο των πράξεων και των παραλείψεων του ντόπιου πολιτικού κατεστημένου όσο και της απληστίας των διεθνών τοκογλύφων δανειστών της χώρας μας.

Εν κατακλείδι, οι σύγχρονες ολιγαρχίες της εξουσίας συνηθίζουν να χρησιμοποιούν μια «δημοκρατική» ρητορική, για να δικαιολογήσουν κάθε πολιτική ενέργειά τους, ακόμα και την πιο αυθαίρετη, και για να πετύχουν το σκοπό τους δεν διστάζουν να αλλοιώσουν τη σημασία των λέξεων.

[1] Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έγραψε ο G. Mauer στο βιβλίο του «Ο Ελληνικός λαός», σ.σ.354 – 355:

«Είναι, μα την αλήθεια, συγκινητικά, όταν διαβάζει κανείς με πόση προθυμία βοήθησαν αυτοί οι άνθρωποι (σημ. οι πολιτικοί και οι στρατιωτικοί ηγέτες των επαναστατημένων Ελλήνων) τον τόπο τους. Μόνον τα δυο αδέλφια Κουντουριώτη, ο Λάζαρος κι ο Γεώργιος, έδωσαν ενάμισι εκατομμύρια φράγκα. Οι αδελφοί Σταμάτης και Βασίλης Βουδούρης από πεντακόσιες πενήντα χιλιάδες ο καθένας. Η οικογένεια Τσαμαδού τετρακόσιες χιλιάδες. Ο Ιάκωβος Τομπάζης με τον αδελφό του Μανόλη τριακόσιες πενήντα χιλιάδες. Ο Ανδρέας Μιαούλης διακόσιες πενήντα χιλιάδες και άλλα τόσα ο Δημήτριος Βούλγαρης. Ο Ιωάννης και ο Φραγκίσκος Βούλγαρης – θείοι του Δ. Βούλγαρη – διακόσιες χιλιάδες. Τα αδέλφια Αναγνώστης και Νικόλαος Οικονόμου κι αυτοί διακόσιες χιλιάδες. Ο πεθερός του πλοίαρχου Σαχίνη διακόσιες πενήντα χιλιάδες φράγκα και άλλοι πολλοί διάφορα ποσά».

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s